Мае вершы, надрукаваныя ў “Газеце пенсіянера” – 9
Аляксей Якімовіч
Скрыпка Паэта
Анёлы –
вучні Бога –
Паэту скрыпку падарылі,
Агнём ад бліскавіцы,
Каб не старэла, асвяцілі.
Іграй, Паэт,
Будзі
сваё натхненне.
Час не стаіць.
Час для жыцця – імгненне.
Плыве рака,
І воблакі над ёю.
Купаліся ў вадзе,
Памыліся расою.
Плывуць, нібы асілкі.
Захочуць – дажджом пральюцца.
Заскачуць па зямлі дажджынкі
І ў ручаёк збяруцца.
Не рвіце струны
На скрыпачцы Паэта.
Паэт іграе.
Плыве у кветках лета.
Хлапчук, маленькі, як грыбок,
За мамаю бяжыць, каб не адстаць.
Яму, напэўна, за руку
Матулю хочацца узяць.
Свет
дзіўнаваты.
Яшчэ не вывучыў яго хлапчук.
Абцасіка, як уначы:
Тук-тук, тук-тук…
Паэт іграе, стараецца
Натхненне людзям перадаць.
Анёлы
сочаць,
З вышыні уважліва глядзяць.
Плыве цяпло,
Плыве каханне.
Плыве жыццё,
Нясе жаданне.
Гаворыць скрыпачка,
Расказвае.
Як добры лекар,
Вузлы развязвае.
Не рвіце струны ні бомбай,
Ні словам азвярэлым.
Анёлы скрыпачку даюць
Дастойным, смелым.
Свет дзіўнаваты.
Святла бракуе.
Іграй, Паэт.
Нехта пачуе.
2025 год
№ 24, чэрвень 2026 года
Аляксей
Якімовіч
Навальніца
Пачалася
нечакана:
Хмараю накрыла,
Вогненнай маланкай
Вочы асляпіла.
Навальніца, навальніца…
Гарыць неба, як кастрыца.
Навальніца, навальніца…
Наваколле, як святліца.
Вушы затуляю,
Каб яе не чуць.
Цяпер весяляцца,
Ручайкі бягуць.
Пярун разгуляўся:
І трашчыць, і бухае.
Хмару новую, здаецца,
Вецер да нас рухае.
Дрэвы захісталіся,
Гнуцца, як былінкі.
Узнімаюцца, ляцяць
Тонкія галінкі.
Па шыферы, па даху
Страляюць, як з рагаткі,
Дружныя, імклівыя
Мокрыя зярняткі.
Шырокая зямелька
Грудзі распрамляе,
Цёплыя зярняткі
Прагна сустракае.
Навальніца , навальніца…
Яе стужка – бліскавіца.
Сёння, мабыць,
Мне прысніцца.
2026 год
№ 28, ліпень 2026 года
Аляксей Якімовіч
Госці
Завіталі да мяне
Вяльможныя госці:
Захацелася падняць
Градус весялосці.
Сядзяць мае госці
За сталом багатым.
А я адчуваю
Сябе
вінаватым.
Мне здаецца, на стале
Не хапае сала
І каўбаскі з кумпячком
Бракуе, замала.
Гудзіць і трасецца
Драўляная хатка.
А ў куточку плача
Малое дзіцятка.
Галодныя куры
Пеўня абступілі.
Паляцеў ён да суседа,
Каб не пакацілі.
Свінні ашалелі:
Вішчаць і грызуцца.
Калі вылезуць з хлява,
У лясок панясуцца.
Расселіся госці,
Віно ў чаркі льецца.
Вясёлая песня
Рэхам аддаецца.
Завіталі да мяне
Вяльможныя госці.
Вёдрамі выношу
Я сабакам косці.
2022 год
№ 35, жнівень 2026 года
