Поиск по этому блогу

Вытрымкі з Евангелія ад Матфея – 3

 

Вытрымкі з Евангелія ад Матфея – 3

 

Не судзіце, каб і вас не судзілі;

2. бо якім судом судзіце, такім вас судзіць будуць; і якою мераю мерыце, такою і вам будуць мерыць.

 

3. І што ты глядзіш на парушынку ў воку брата твайго, а калоды ў воку сваім не адчуваеш?

 

4. Альбо, як скажаш брату свайму: “Дай, я выму парушынку з вока твайго”; а вось у тваім воку калода?

 

5. Крывадушнік! вымі спачатку калоду са свайго вока, і тады ўбачыш, як выняць парушынку з вока брата твайго [1, стар. 41, 42, 43].

 

Выкарыстаная літаратура

 

1. Евангелие Господа нашего Иисуса Христа на четырёх языках эллинском, славянском, российском и белорусском с параллельными местами

Минск

Белорусский Экзархат

1991

Адказны рэдактар выдання – протаіерэй Сергій Гардун.

 

                                                                                     Аляксей Якімовіч

Не судзіце, каб і вас не судзілі.

                                             Так нас вучыць Бог.

                                             Я таксама, скажу шчыра,

                                             Без граху пражыць не змог.

 

                                             Крочыў шпарка па дарозе,

                                             Грэх свой ззаду пакідаў.

                                             Вельмі часта, як у цемры,

                                             Я яго не заўважаў.

 

                                             Парушынкі, што у воку,

                                             Адбіраюць наш спакой,

                                             Джаляць рукі, джаляць ногі,

                                             Як асіны злосны рой.

 

                                             Да зямлі грэх прыгінае,

                                             Ногі блытае твае.

                                             Як мне хочацца, бывае,

                                             У гразь утаптаць грахі свае!

 

                                             Сядзяць у воку парушынкай,

                                             Затуляюць белы свет.

                                             Час ідзе, бягуць хвілінкі.

                                             Быў юнак, а сёння – дзед.

 

                                             На дарозе роўнай, стромай

                                             Безразмерны стаіць мех.

                                             З вачэй выняўшы, кідаюць

                                             Туды людзі чорны грэх.

                                                                               2024 год