Поиск по этому блогу

Мае вершы, надрукаваныя ў “Газеце пенсіянера” – 7

 

Мае вершы, надрукаваныя ў “Газеце пенсіянера” – 7

 

                                                                                               Аляксей Якімовіч

Сцяна

 

Я прыйшоў і спыніўся.

                                                Прада мною – сцяна

                                                З камянёў і дубоў,

                                                Без дзвярэй і акна.

 

                                                За сцяною – жыццё.

                                                Там красуе вясна.

                                                Ад жыцця аддзяляе

                                                Мяне гэта сцяна.

 

                                                Там і песня, і мова,

                                                Там і казка дзядоў,

                                                Там у печы на свята

                                                Напякуць пірагоў.                            

                                                                                                                        

                                                Зубы сцяўшы, за камень

                                                Абамшэлы бяруся.

                                                Я сцярплю, я змагу,

                                                Па сцяне паднімуся.

 

                                                За сцяною глухою

                                                На травіцу прылягу,

                                                Падпаўзу да крыніцы,

                                                Наталю сваю смагу.

 

                                                Па сцяжынцы шырокай

                                                Да людзей я пайду,

                                                Пакідаючы ззаду

                                                І адчай, і нуду.

 

                                               Людзі ўбачаць, прывецяць,

                                               Слёзы вытруць з вачэй.

                                               На сцяну трэба лезці,

                                               Не марудзіць, хутчэй.

 

                                               У крыві мае пальцы:

                                               Камень востры ў сцяне.

                                               Не пускае, трымае

                                               Сцяна помсты мяне.

 

                                               Зубы сцяўшы, стаю,

                                               На сцяну гляджу зноў.

                                               Анямела сцяна

                                               З камянёў і дубоў.

                                                                   2021 год

 “Газета пенсіянера”, № 43, кастрычнік 2025 года.

 

                                                                                                          Аляксей Якімовіч

Маміна хусцінка

 

Халадок у хату зайшоў.

                                                         Коле душу льдзінка.

                                                         Яе растапіла

                                                         Маміна хусцінка.

 

                                                         Белая хусцінка

                                                         З кветкамі чырвонымі.

                                                         Мама ўзімку вышывала

                                                         Ніткамі шаўковымі.

 

                                                         Заплюшчваю вочы.

                                                         Паплыла хусцінка,

                                                         Нібы незвычайная,

                                                         Лёгкая пярынка.

 

                                                         Як жыццё вясковае,

                                                         Плыве, праплывае,

                                                         Думкі мітуслівыя

                                                         У цішы наганяе.

 

                                                         Праплываюць хата,

                                                         Вішня, агародчык.

                                                         Мне здалося на хвілінку:

                                                         Не стары я, хлопчык.

 

                                                         Іду каля мамы,

                                                         Ведаю: не здрадзіць.

                                                         А калі стамлюся,

                                                         Нешта мне парадзіць.

 

                                                         Над вясковай вуліцай

                                                         Сонца шар узыходзіць.

                                                         Вясковая вуліца

                                                         Многіх у свет выводзіць.

 

                                                         І мяне выводзіла.

                                                         Мама адпраўляла.

                                                         У хусцінцы белай

                                                         На ганачку стаяла.

 

                                                         Маміну хусцінку

                                                         Бачу прад сабою.

                                                         Хачу дакрануцца

                                                         Да яе рукою.

                                                                       2025 год

“Газета пенсіянера”, № 46, лістапад 2025 года.

 

                                                                                Аляксей Якімовіч

                                                    Запрасіў

 

Бусел сена накасіў

                                                         І гняздо сабе зрабіў.

                                                         А як сонейка зайшло,

                                                         Жабу ў госці запрасіў.

 

                                                         Жаба цешыцца, увіхаецца,

                                                         Да бусла збіраецца.

                                                         Бант з куфэрачка дастала

                                                         І на шыю навязала.

 

                                                         Камары павыляталі,

                                                         На ўвесь голас закрычалі:

                                                         -- Туды ў госці не ідзі,

                                                         Лепей дома пасядзі!

 

                                                         Бусел дзюбай моцна б’ецца,

                                                         Пазбыткуе, пасмяецца.

                                                         Ён прымусіць клякатаць,

                                                         Па-буслінаму спяваць.

 

                                                         -- Хачу быць сама сабою, --

                                                         Пакруціўшы галавою,

                                                         Камарам жаба сказала.

                                                         Бант у куфэрачак схавала.

                                                                                   2022 год

 “Газета пенсіянера”, № 3,  студзень 2026 года.