Пісьменнік і яго прыхільнікі -- 5
Гісторыя пятая
Колькі гадоў таму назад выступаў у гімназіі горада
Слоніма перад вучнямі пачатковых класаў. Іх сабралася нямала: занялі ўсё
памяшканне вялікай залы.
Мне заўжды падабалася там выступаць. Дзеткі з гэтай
гімназіі былі дапытлівыя, слухалі мяне ўважліва, лавілі літаральна кожнае
слова. Няўдзячных слухачоў там не заўважаў. А яшчэ яны ахвотна набывалі мае
кнігі, якія, бывала, прыносіў з сабою. Неяк набылі больш, чым сто асобнікаў.
Вялікая чарга выстраілася за імі, разабралі ўсё, што прынёс, нават не хапіла.
Доўга падпісваў аўтографы. А адна дзяўчынка падарыла мне невялікую фігурку
незвычайнага чалавечка (як мне здаецца, асілка), які трымае над галавою нейкі
цяжар. Калі паказаў гэту фігурку сваёй маці (вядома, каб пахваліцца), яна
сказала мне: “Беражы яе”. Берагу да сённяшняга дня як добры талісман, абярэг і прыемны
ўспамін.
Ужо напрыканцы выступлення настаўніца паказала мне на
маленькую прыгожую дзяўчынку і прамовіла, назваўшы яе: “Яна чытае ўсе вашы
творы, якія ёсць у бібліятэках ці з’яўляюцца ў друку”. Кнешне, такое
паведамленне ўзрадавала мяне. У той дзень я падарыў дзяўчынцы сваю кнігу.
Думаю, што і яе гэта ўсцешыла.
Вось такія чытачы нам, літаратарам, паэтам і
пісьменнікам, даюць творчую сілу, натхняюць на напісане новых твораў. Не раз і
не два думаю пра тых слаўных беларускіх дзяўчынак, пракручваючы ў памяці свае
сустрэчы, выступленні. Хацелася б ведаць, як склалася іх жыццё.
Не спатыкайцеся на дарозе жыцця, мілыя беларусачкі. Няхай спрыяе вам лёс!
4. 09.
25.
