Поиск по этому блогу

Заданні да верша "Споведзь пакутніка"

 

                                                                          Аляксей Якімовіч

Споведзь пакутніка

 

Кінуў чорт насенне

                                                         Гадкае ў душу

                                                         І цяпер, як кару,

                                                         Я яго нашу.

 

                                                         Па лесвіцы службовай

                                                         Лезу ўсё вышэй,

                                                         Вогненныя іскры

                                                         Сыплюцца з вачэй.

 

                                                         Людзі разбягаюцца:

                                                         Ведаюць, што спаляць

                                                         Альбо, як той шэршань,

                                                         Яд пусцяць, уджаляць.

 

                                                         Сяджу і ўспамінаю.

                                                         Дзянькі бягуць, мігцяць,

                                                         Бы цені зацугляныя.

                                                         Не утрымаць, не ўзяць.

                                               

                                                        З мовы насмяяўся,

                                                        Неўзлюбіў яе.

                                                        Чужая мне мова,

                                                        Словы не мае.

 

                                                         З каханай дзяўчынай

                                                         Доўга не гуляў.

                                                         Калі рот адкрыла,

                                                         Ў плечы – і прагнаў.

 

                                                        Сябру, з якім бегаў

                                                        Ў дзяцінстве басанож,

                                                        Калі ён адвярнуўся,

                                                        Ўсадзіў у спіну нож.

 

                                                      Каб пыл пусціць у вочы,

                                                      Заходзіў у гулкі храм.

                                                      Злосць не адпускала,

                                                      Задушвала і там.

 

                                                     Не сплю цяпер начамі,

                                                     Нуда, як звер, грызе,

                                                     І тыя, што цярпелі,

                                                     Прыходзяць па чарзе.

 

                                                     Мне нешта ў вушы кажуць,

                                                     А я не чую іх.

                                                     Іншы раз здаецца,

                                                     Што гэты свет заціх.

 

                                                     Маўчыць, як сон-трава,

                                                     Глядзіць з дакорам.

                                                     Нуда цісне на грудзі,

                                                     Хоць страціў сорам.

 

                                                    Гадка на душы.

                                                    Буяе пустазелле.

                                                    Завылі за акном.

                                                    Там чортава вяселле.

                                                                           2020 год.

Якое слова ў вершы вам найбольш спадабалася? Чаму?

Падбярыце сінонімы да слоў “нешта”, “нуда”. (Штосьці; сум, цяжар.)

Як вымаўляем? Га[д]ка ці га[т]ка?

Як вымаўляем? Ся[ж]у ці ся[дж]ку?

Як вымаўляем? Ч[ё]ртава ці ч[о]ртава?

Выберыце патрэбнае:

а) нуда цісне – гэта метафара;

б) нуда цісне – гэта ўвасабленне.

Для даведкі.

Метафара: зара разгараецца

Увасабленне: вецер вые.

Назавіце злучнікі, якія дампамаглі вам вызначыць выкарыстаныя ў тэксце параўнанні.

Назавіце складаназалежны сказ, які адказвае на пытанне н я г л е д з я ч ы  н а  ш т о?.

Растлумачце пастаноўку працяжніка ў спалучэнні слоў “ у плечы – і прагнаў”.

Падумайце: ці хацелі б вы выбраць лёс пакутніка?

На вашу думку, не мае  сумлення той чалавек, які…

Падумайце.

Маё сумленне – мой арыенцір. Ці згодны вы з гэтым выказваннем Аляксея Якімовіча?