Дзікі
Розныя выпадкі здараюцца ў жыцці чалавека. Некаторыя з іх
доўга ўспамінаюцца.
Мой знаёмы (назавём яго Андрэем) працуе электрыкам у
нашым Слоніме. У верасні месяцы разам з двума калегамі па працы яны правяралі
лінію электраперадачы, якая цягнулася праз балота, парослае высокай травой і
кустамі. Сям-там узвышаліся дрэвы.
Ішлі па пратаптанай сцяжынцы. Андрэй нёс бензапілу. Яна
была яшчэ гарачая: спілоўвалі дрэўцы, якія выраслі над правадамі.
Раптам з-а куста выскачыў дзік і кінуўся на людзей. Мой
знаёмы не разгубіўся. Пацягнуў за шнур бензапілы. На шчасце, яна адразу ж
завялася і гучна зараўла. Напэўна, таму, што была гарачая. Андрэй наставіў яе
на дзіка. Спалохаўшыся, звер павярнуўся і пабег, уцёк.
Відаць, паблізу (так вырашылі электрыкі) былі парасяты.
Дзік (самка) не хацеў падпускаць да іх людзей. А яны ішлі па сцяжынцы, у
высокай траве пратаптанай менавіта імі.
Былі і ў мяне падобныя сустрэчы. Неяк улетку на
веласіпедзе ехаў па лясной дарозе. Уперадзе расцяклася вялікая калюжына, узбоч
якой раслі елачкі ўперамешку з кустамі арэшніку.
Я злез веласіпеда і заўважыў непадалёку ад дарогі насупраць
калюжыны вялікага дзіка.
Застыў, спыніўшыся. Неўзабаве ўбачыў яшчэ аднаго дзіка і
парасятак. Усе яны праз хвіліну пабеглі ўглыб лесу. З палёгкаю ўздыхнуўшы, я
павярнуўся і накіраваўся на іншую, больш
бяспечную дарогу.
